In een dubbelprogramma presenteerde Pippo Delbono de meer dan 20-jaar oude voorstelling ‘Il Tempo Degli assassini’ (die deze zomer nog op Theater Aan Zee te zien was op voorspraak van gastcurator Arne Sierens) naast ‘Questo buio feroce’. Het toont twee theatrale manieren waarop de Italiaan theater maakt: het eerste met een ongelooflijke eenvoud, het tweede veel visueler en exuberanter. In het eerste staat hij bovendien enkel met Pepe op het podium en kunnen de attributen in één koffertje. In de tweede voorstelling staan er een 10-tal mensen op scène, en brengt hij een visuele ode aan het leven als feest als antwoord op de dood. Thema’s als aids, ziekte en doodgaan staan er in fel contrast met een onwaarschijnlijke levensvreugde. Sommige beelden verwijzen naar dodenmarsen, op andere momenten lijken de figuren weggelopen uit schilderijen van Ensor. Ook de invloed van de Duitse choreografe Pina Bausch, waar Pippo Delbona jaren geleden in de leer ging, is zeer duidelijk.
Vanavond zijn de winnaars van de 12de editie van Theater Aan Zee bekendgemaakt.
In de categorie Jong Muziek won de gedoodverfde winnaar Nele Van den Broeck.
En voor theater zijn er traditiegetrouw twee winnaars. Dit jaar zijn dat Jeroen vander Ven met de monoloog ‘Leuchter’ en het exclusief vrouwelijk gezelschap zie!duif met ‘Stockholm’. Zij winnen elk 7 500 euro. (more…)
Wouter Deprez is een drukke vogel. Op Theater Aan Zee heeft hij sinds vorige zaterdag een talkshow met Phara de Aguirre ‘Bonjour Micro!’. Maar per ongeluk bleek hij op vrijdag ook al een voorstelling van zijn show ‘Eelt’ geboekt te hebben. Geluk bij een ongeluk bleek die voorstelling in het Casino van Oostende te zijn, waardoor Phara de Aguirre om half tien kon aankondigen dat de talkshow een half uurtje later zou beginnen dan voorzien. Ondertussen kon het publiek kijken naar de aflevering van het Canvasprogramma, Lux XL met Viviane De Muynck, de talkshowgast van vanavond. (more…)
Openluchttheater, locatietheater, theater zonder woorden het zijn allemaal termen die je kan gebruiken om ‘Braakland’ van Lotte van den Berg te benoemen. En toch lijkt geen enkele categorie te vatten wat Lotte van den Berg precies doet. Ja, het speelt zich af in openlucht. Ja, de locatie is ontzettend belangrijk en bepalend. Nee, er valt geen woord, hooguit een ingehouden schreeuw of zacht gekreun. Toch schieten die omschrijvingen schromelijk tekort om een voorstelling als ‘BRAAKLAND’ te omschrijven. BRAAKLAND is het echte leven en de verbeelding tegelijk. BRAAKLAND is schilderkunst, in de manier waarop de performers deel uit maken van het beeld waar Lotte van den Berg een virtueel kader heeft rondgezet. BRAAKLAND is film waarvan de beelden eigenlijk geen fel daglicht verdragen. BRAAKLAND is fictie omdat wat er gebeurt allemaal in scène is gezet. BRAAKLAND is theater in openlucht dat via afstand, suggestie en verbeelding een grauwe realiteit gruwelijk dichtbij brengt. BRAAKLAND is meesterlijk in de manier waarop het gaandeweg je kijk vervormt, en het licht van hel wit naar grauw grijs doet veranderen. BRAAKLAND is literatuur omdat het de sfeer van de werken van de Zuid-Afrikaan J.M. Coetzee, waardoor Lotte van de Berg zich liet inspireren, voelbaar maakt zonder één woord te citeren. (more…)
Krantjes op festivals. Soms lijken ze wat op schoolkrantjes. Soms zijn ze wat studentikoos. Niet zo met het krantje dat elke dag verslag doet van het reilen en zeilen op Theater Aan Zee. Toegegeven, vormelijk doet TAZette met zijn dubbelgevouwen A3-formaat denken aan de gestencilde magazines van weleer. Maar inhoudelijk en stilistisch is het een plezier om te lezen. Een minimale redactie (4 vrijwilligers) schrijft recensies over de jongerenvoorstellingen die nergens anders in de media kritisch onder de loep worden gehouden. De curatoren komen er regelmatig aan het woord om een stand van zaken te geven. Bernard Dewulf publiceert er de column in die hij de dag voordien voorlas op ‘Uitgelezen aan Zee’. En af en toe onstaat er een kleine polemiek. Zo schreven twee redactieleden elkaar vandaag een weloverwogen, spitante brief omdat ze het niet eens waren met elkaars reactie na het zien van ’Stockholm’, een voorstelling uit de Jong Theater reeks. Het resultaat is een briefwisseling waarin niet alleen de voorstelling heel helder wordt voorgesteld, maar waar zowel voor-als tegenstanders aan hun trekken komen, al was het maar met de tekst op zich. En voor wie dit niet overtuigend genoeg is, heeft de vrolijke redactie van TAZette er nog een miniroddelrubriek en een mopjesrubriek ‘Uitgelachen aan Zee’ aan toegevoegd.
