Italiaanse theatermaker Castellucci sluit Dante-trilogie af met ‘Paradiso’ in de Brigitinnenkapel

Na het festival in Avignon gooit de Italiaanse theatermaker Romeo Castellucci ook hier hoge ogen met zijn Dante-trilogie. ‘Inferno’ verhuisde van de middeleeuwse Cour d’honneur naar de Antwerpse Singel. Het tweede deel ‘Purgatorio’ zorgde zondagmiddag op z’n dramatisch hoogtepunt voor zoveel ongemakkelijkheid bij het Belgische publiek in théâtre national dat zelfs de lichten in de zaal aangingen. De laatste dagen van het festival kan iedereen nog naar het derde deel ‘Paradiso’ gaan kijken. Een klein spektakel in duur maar groots van beeld. U krijgt 3 minuten toegang tot een adembenemende installatie die heel lang bijblijft. In Brussel toont Castellucci verrassend een totaal ander ‘Paradiso’ dan hij creëerde voor Avignon.

‘La Divina Commedia’ van Dante, dit meesterwerk van de Italiaanse literatuur was het vertrekpunt voor de Italiaanse theatermaker Castellucci die met zijn Socìetas Raffaello Sanzio al sinds meer dan 15 jaar te gast is op het Kunstenfestival des arts in Brussel. Niet Dante spelen, maar Dante ‘zijn’, is zijn uitgangspunt. Dat verklaart waarom er nauwelijks iets van de tekst overblijft in de voorstelling. Toch zijn veel beelden in ‘Inferno’ van Castellucci niet mis te verstaan. Als hij zelf opkomt, zich voorstelt met de woorden ‘je m’appelle Romeo Castellucci’, en zich daarna laat aanvallen door agressieve honden zijn de hellehonden nooit veraf. Ook de grote groep mensen die herhaaldelijk met één handbeweging elkaar de keel lijken over te snijden, roepen weinig anders dan een hellevaart op.

(more…)

Romeo Castellucci, één van de twee  ‘artiste associés’, scoort op het festival van Avignon met zijn indrukwekkende trilogie, geïnspireerd op La Divina Commedia van de Florentijnse dichter Dante Alighieri. Hij behoudt de drie delen waaruit het gedicht met zijn 33 gezangen bestaat, maar van de letterlijke tekst blijft nauwelijks iets over. Met de drie producties wil de Italiaanse theatermaker geen letterlijke adaptatie van het 14de eeuwse werk maken. “La Divina Commedia lezen, herlezen,… erop hameren, het au fond bestuderen om het daarna te kunnen vergeten. Het absorberen door de huid hen. Het op mijn huid laten drogen als een nat hemd.”  Zo omschrijft Castellucci het zelf. Meer nog, hij wil Dante ‘zijn’, als het ware de staat bereiken waarin hij zich bevond net voor hij aan z’n tocht naar het onbekende begon. Het resultaat is een magistraal drieluik waarvan het ‘Inferno‘ een bombardement van beelden is waaruit nog hoop spreekt, het ‘Purgatorio‘, een donkere, ontluisterende interpretatie is van een vagevuur dat zich in het hart van het gezin bevindt, en ‘Paradiso‘ een visueel orgelpunt dat focust op wat er na die storm overblijft.