Over de kwaliteit van de theatervoorstellingen op deze 13de editie van de Prix Europe pour le Théâtre viel weinig aan te merken. Maar die stond wel in fel contrast met het eerder amateuristisch karakter van de prijsuitreiking zelf (al beweren zij die er vroeger bij waren dat deze uitreiking van deze Europese theaterprijzen de vorige overtrof).  Het begon al met een half uur vertraging omdat hoofdgast Krystian Lupa logischerwijs te laat was, de nieuwe productie van de Poolse topregisseur ging nl 4 uur daarvoor in première. Elke prijswinnaar kreeg net voor z’n speech een loodzwaar beeldje en een bos bloemen in de hand, die ze zo snel mogelijk weer uit handen wilden geven (speechen met een grote bos bloemen en een gietijzeren trofee is nogal onhandig) en de filmpjes waarin ze de winnaars voorstelden, waren nogal simpel en weinig zeggend. Tussen de uitreikingen door waren er korte acts die geïnspireerd waren op het roemrijke Poolse theaterverleden van grootmeesters als Kantor en Grotowski. Maar de intermezzo’s waren eerder amateuristische imitaties van hun werk dan weldoordachte theatrale odes.

Ongetwijfeld heeft dat allemaal te maken met de organisatie van de prijzen zelf, die enerzijds gestuurd worden door de Italiaanse organisatoren ervan en de plaatselijke partner, in dit geval het Poolse Grotowski-instituut. Misschien wordt het tijd dat er op Europees niveau eens goed nagedacht wordt over de organisatie van dit soort prijzen die zeer waardevol zijn om de Europese podiumkunsten in de schijnwerpers te zetten, ontmoetingen tussen landen en makers mogelijk te maken en onmiskenbaar hun impact hebben in steden als Wroclaw. In dit geval zit het belang vooral in die ontmoeting tussen Oost- en West-Europa.

In een dubbelprogramma presenteerde Pippo Delbono de meer dan 20-jaar oude voorstelling ‘Il Tempo Degli assassini’ (die deze zomer nog op Theater Aan Zee te zien was op voorspraak van gastcurator Arne Sierens) naast ‘Questo buio feroce’. Het toont twee theatrale manieren waarop de Italiaan theater maakt: het eerste met een ongelooflijke eenvoud, het tweede veel visueler en exuberanter. In het eerste staat hij bovendien enkel met Pepe op het podium en kunnen de attributen in één koffertje. In de tweede voorstelling staan er een 10-tal mensen op scène, en brengt hij een visuele ode aan het leven als feest als antwoord op de dood. Thema’s als aids, ziekte en doodgaan staan er in fel contrast met een onwaarschijnlijke levensvreugde. Sommige beelden verwijzen naar dodenmarsen, op andere momenten lijken de figuren weggelopen uit schilderijen van Ensor. Ook de invloed van de Duitse choreografe Pina Bausch, waar Pippo Delbona jaren geleden in de leer ging, is zeer duidelijk.

De Poolse theatermaker Krystian Lupa die zondag in Wroclaw de grote Prix Europe voor Theater krijgt, toont vanmiddag de marathonvoorstelling ‘Factory 2′.

Het wordt aangekondigd als een ‘collectieve, op improvisatie gebaseerde fantasie over Andy Warhol, zijn Silver Factory, de mensen die er deel van uitmaakten én die bijdroegen tot de mythische status van de ‘Factory’.

Vanaf 16u begint deze acht uur durende voorstelling in ‘Wytwórnia Filmów Fabularnych, Studio B’.