Openluchttheater, locatietheater,  theater zonder woorden het zijn allemaal termen die je kan gebruiken om ‘Braakland’ van Lotte van den Berg te benoemen. En toch lijkt geen enkele categorie te vatten wat Lotte van den Berg precies doet. Ja, het speelt zich af in openlucht. Ja, de locatie is ontzettend belangrijk en bepalend. Nee, er valt geen woord, hooguit een ingehouden schreeuw of zacht gekreun. Toch schieten die omschrijvingen schromelijk tekort om een voorstelling als ‘BRAAKLAND’ te omschrijven. BRAAKLAND is het echte leven en de verbeelding tegelijk. BRAAKLAND is schilderkunst, in de manier waarop de performers deel uit maken van het beeld waar Lotte van den Berg een virtueel kader heeft rondgezet. BRAAKLAND is film waarvan de beelden eigenlijk geen fel daglicht verdragen. BRAAKLAND is fictie omdat wat er gebeurt allemaal in scène is gezet. BRAAKLAND is theater in openlucht dat via afstand, suggestie en verbeelding een grauwe realiteit gruwelijk dichtbij brengt. BRAAKLAND is meesterlijk in de manier waarop het gaandeweg je kijk vervormt, en het licht van hel wit naar grauw grijs doet veranderen. BRAAKLAND is literatuur omdat het de sfeer van de werken van de Zuid-Afrikaan J.M. Coetzee, waardoor Lotte van de Berg zich liet inspireren, voelbaar maakt zonder één woord te citeren. (more…)

Met Gabriel Rios en Arne Sierens als curatoren heeft dit jaar voor het eerst een internationaal luik. Voor theater wil Sierens wil hiermee de vensters opengooien, en mooie verhalen tonen zoals die overal ter wereld verteld worden. Voor dat buitenlandse luik toont hij makers die elk op hun manier bevlogen bezig zijn. (more…)