De scènische doorloop woensdag in de vroege avond, onder een warme zomerzon verliep gemoedelijk. En niets liet vermoeden dat de nieuwe productie ‘Casimir et Caroline’ van Johan Simons, artistiek directeur van NTGent, en Paul Koek, artistiek leider van muziektheaterhuis De Veenfabriek, de gemoederen zo zou beroeren bij de Franse première op de prestigieuze Cour d’honneur.

‘Kasimir en Karoline’ ging namelijk een maand gelden al in première in Nederland op de legendarische luchtmachtbasis van Soesterberg. En daar kreeg de niet vlekkeloze, maar goed gemaakte en sterk gespeelde productie terecht een warm en hartelijk applaus van het Nederlandse publiek. Bij het ondergaan van de zon werkte deze versie  van ‘Kasimir en Karoline’, een volks liefdesverhaal uit 1932 van de Duits-Hongaarse schrijver Ödön von Horváth, wél als muziektheater waarbij 4 jonge muzikanten live voor de soundtrack zorgden.

Van die warmte, noch van de gemoedelijke (landelijke) sfeer viel op de Franse première gisteren op het festival van Avignon weinig te merken. De acteurs hadden beduidend minder vuur en overtuiging dan bij de Nederlandse versie. Het leek wel of ze zich geïntimideerd voelden door het overweldigende karakter van de imposante plek en van het publiek. Bovendien zat dat publiek vol prominenten uit Vlaanderen en Nederland die afgezakt waren naar Avignon voor deze productie: Karel De Gucht, Yves Desmet, Tom Lanoye, Connie Palmen, Erwin Mortier, …

Ook de afstand van het plateau naar het publiek leek opvallend groot. De makers slaagden er aanvankelijk niet in om die afstand te overbruggen. Alle pogingen van sterke acteurs als Wim Opbrouck, Els Dottermans en Kristof Van Boven ten spijt. De muzikale intermezzo’s die, toegegeven, ook in Utrecht het tempo van de voorstelling vertraagden maar daar eerder rust creëerden, wekten hier vooral ergernis op bij een deel van het publiek. En dat deel van het publiek was opvallend scherp voor deze productie. Al een half uur na de aanvang stapte de eerste toeschouwer ostentatief op (wat tijdens het festival van Avignon eerder regel dan uitzondering is, wel nieuw was de opvallend uitdrukkelijke manier waarop dat hier gebeurde). Nog wat later begon een toeschouwer luidkeels te schreeuwen dat hij het maar niks vond. En dat gebeurde op zo’n agressieve manier dat zowel de spelers als het publiek er perplex van stonden. Ook de redding kwam in dit geval van het publiek dat zich vóór de acteurs uitsprak, begon te applaudiseren en ‘allez continuez’ riep.

Na dat moment herwon de voorstelling wat van zijn dynamiek, maar de spanning bleef wel wat hangen en resulteerde in applaus waar bij de boe-roepers het tegen de applaudiserenden opnamen. Heftig, da’s het minste wat je kan zeggen van de ontvangst van ‘Casimir et Caroline’  in Avignon. En het intieme, warme van de voorstelling die in Soesterberg een liefdesrelatie presenteerde die onder druk komt te staan van de economische crisis (door  Kasimir die z’n job verliest ) was verloren gegaan in de Franse versie van deze productie. Ook het taalspel van de acteurs verloor aan spankracht. En de enscenering ging een beetje verloren tegen de muur van het middeleeuwse burcht die het ‘Palais des papes’ is. Maar de hardheid waarmee het publiek de acteurs afstrafte, gaf toch ook blijk van een weinig genereus publiek.