Italiaanse theatermaker Castellucci sluit Dante-trilogie af met ‘Paradiso’ in de Brigitinnenkapel
Na het festival in Avignon gooit de Italiaanse theatermaker Romeo Castellucci ook hier hoge ogen met zijn Dante-trilogie. ‘Inferno’ verhuisde van de middeleeuwse Cour d’honneur naar de Antwerpse Singel. Het tweede deel ‘Purgatorio’ zorgde zondagmiddag op z’n dramatisch hoogtepunt voor zoveel ongemakkelijkheid bij het Belgische publiek in théâtre national dat zelfs de lichten in de zaal aangingen. De laatste dagen van het festival kan iedereen nog naar het derde deel ‘Paradiso’ gaan kijken. Een klein spektakel in duur maar groots van beeld. U krijgt 3 minuten toegang tot een adembenemende installatie die heel lang bijblijft. In Brussel toont Castellucci verrassend een totaal ander ‘Paradiso’ dan hij creëerde voor Avignon.
‘La Divina Commedia’ van Dante, dit meesterwerk van de Italiaanse literatuur was het vertrekpunt voor de Italiaanse theatermaker Castellucci die met zijn Socìetas Raffaello Sanzio al sinds meer dan 15 jaar te gast is op het Kunstenfestival des arts in Brussel. Niet Dante spelen, maar Dante ‘zijn’, is zijn uitgangspunt. Dat verklaart waarom er nauwelijks iets van de tekst overblijft in de voorstelling. Toch zijn veel beelden in ‘Inferno’ van Castellucci niet mis te verstaan. Als hij zelf opkomt, zich voorstelt met de woorden ‘je m’appelle Romeo Castellucci’, en zich daarna laat aanvallen door agressieve honden zijn de hellehonden nooit veraf. Ook de grote groep mensen die herhaaldelijk met één handbeweging elkaar de keel lijken over te snijden, roepen weinig anders dan een hellevaart op.
(more…)
Als er al twee voorstellingen op deze editie van het Kunstenfestival des arts de Brusselse sfeer uitstralen die ook onder het publiek leeft, dan zijn het wel ‘Coalition’ en ‘Smatch’. Net zoals je onder het publiek voortdurend een mengeling van Frans en Nederlands hoort, afgewisseld met de taal waarin de voorstelling gebracht wordt, krijg je hier een evidente mix van Nederlands en Frans.
In het eerste geval omdat ‘Coalition’ een samenwerking is tussen het Nederlandstalige Tristero en het Franstalige Transquinquennal. Bij de tweede productie ‘Smatch’ van de Luikse Dominique Roodthooft wordt er vooral in het Frans gepraat maar de voormalige Dito’Dito- actrice vertaalt simultaan en met zo veel naturel dat het een onderdeel van de voorstelling wordt.
Ook het optimisme en de positieve teneur waarmee beide producties eindigen hebben ze met elkaar gemeen. Vormelijk kiest ‘Smatch’ voor een performance die aanleunt bij de performance waarop de Canadese theatermaker Jacob Wren en de Brusselse filosoof-theatermaker Pieter De Buysser het publiek begin mei op trakteerden ‘An anthology of optimism’. In het ene geval zijn een indrukwekkende reeks brieven en filosofische teksten rond kritisch optimisme het materiaal waarop Wren en De Buysser zich baseren voor hun ‘lecture-performance’. Bij Roodthooft is onderzoek naar wetenschappelijke ideëen over de dierenwereld, en de definities waarmee de mens zich graag onderscheidt van het dier, de weg om uit te komen bij een pleidooi voor een nieuwe, andere en optimistische kijk naar de wereld.
Lees meer
De nieuwe opera van componist Kris Defoort en regisseur Guy Cassiers vertrekt van een intrigerende de roman “de schone slaapsters” van de Japanse Nobelprijswinnaar Yasunari Kawabata. In de operabewerking ervan, “The house of the sleeping beauties” slaapt een oude man, net voor z’n dood, drie nachten naast een jong, verdoofd meisje dat zich niet bewust is van zijn aanwezigheid. Een intimistische, zintuiglijke, duistere en licht bedwelmende opera is het geworden. “The house of the sleeping beauties” was dit weekend voor het eerst te zien in De Munt in Brussel.
Lees meer
’The house of the sleeping beauties’ speelt niet meer op het Kunstenfestival des Arts, maar van 3 tot 5 juni staat de voorstelling in deSingel, in Antwerpen
Ontroerend. Oprecht. En intens schoon. Dat was het project van de Italiaanse Anna Rispoli/Zimmerfrei op de openingsavond van het Kunstenfestival des Arts. Meteen was het sociaal appartementsblok dat achter het festivalcentrum van de Brigittinenkapel en achter het station Kapellekerk ligt betrokken bij het Kunstenfestival des Arts dat er de voorbije jaren niet altijd in slaagde álle bevolkingsgroepen bij het festival te betrekken.
Vanop de 11 verdiepingen deden bewoners hun lichten aan en uit op het ritme van de partituur die ze te horen kregen op de radio. Voor de gelegenheid zond FM Brussel aanwijzingen uit, die geïnspireerd waren op morse-tekens en die het lichtspel choreografeerden. Zowel de bewoners als de talrijk opgekomen toeschouwers beneden genoten zo van een aanvankelijk sober lichtspel. Naarmate ook de muziek harder gezet werd, kreeg het geheel meer dramatische kracht om te eindigen in een indrukwekkend slotakkoord dat gevolgd werd door een daverend, enthousiast applaus van het publiek voor de bewoners. Wat zij meteen beantwoordden met een al even enthousiast gezwaai en handengeklap. Hoe kan het ook anders, met de geweldige titel ‘Vorrei tanto tornare a casa (e che questo volesse anche dire tornare dove sei tu)’ oftewel ‘Ik zou zo graag willen thuis zijn (en dat dit tegelijk betekent dat ik weer bij jou ben).
Wie het gemist heeft, kan de film die van het project van Anna Rispoli/Zimmerfrei gemaakt is, zien in het festivalcentrum. Daar speelt die nog het hele festival, dus tot eind mei. Ook het CANVAS+programma, STRADA heeft het project van Anna Rispoli gefilmd. Die beelden en de hele uitzending van STRADA werd gisteren op CANVAS+ uitgezonden, wordt er herhaald op 10 mei en binnenkort is de 3de aflevering die volledig aan het Kunstenfestival des Arts gewijd is ook hier terug. Voorlopig vindt u er ‘the making of’ met Els Dietvorst, Renzo Martens en het kunstenaarsduo Dias & Riedweg.
Wat is de link tussen Anna Rispoli en Jan Fabre?
Eigenlijk hebben we het een heel klein beetje aan de Antwerpse kunstenaar Jan Fabre te danken dat de Italiaanse Anna Rispoli nu in Schaarbeek woont. Hoe dat komt, kan u lezen in dit interview met de Italiaanse kunstenares.
kfda-elke-verheyen
De Spaans-Catalaanse Roger Bernat, wiens moeder afkomstig is uit Brussel, verzamelde gisteren een 150-tal vrijwilligers voor de generale repetitie van zijn voorstelling ‘Domini Públic’. Die gaat vanavond in première op het Kunstenfestival des Arts.
Aan de hand van algemene, persoonlijke en directe vragen deelt hij de toeschouwers keer op keer op in andere groepen. Het éne ogenblik staat de toeschouwer tussen mensen die allemaal in Brussel geboren worden. Het andere moment tussen mensen die buiten de Brusselse ring wonen. Maar de vragen hebben lang niet alleen met geboorteplaats of woonplaats te maken.
Slaapt u altijd aan dezelfde kant van het bed? Heeft u in de spiegel gekeken voor u naar hier kwam? Vindt u dat u slimmer bent dan een boer uit Tibet? Het zijn 3 van de 365 vragen die Bernat z’n toeschouwers stelt. Telkens opnieuw definieert hij identiteit anders via andere vragen en roept hij het publiek op een eenvoudige manier op daarover na te denken.
De toeschouwer reageert als antwoord op een concrete vraag en pas daarna realiseert hij of zij zich wat dat antwoord eigenlijk betekent. Zo zorgen die vragen én de acties voor een constante reflectie en voortdurende herdefiniëring ten opzichte van de groep.
Op de generale repetitie hadden de vragen alvast het gewenste effect. De groep vrijwilligers speelde het spel mee en ging tevreden huiswaarts.
